Posts tonen met het label televisie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label televisie. Alle posts tonen

maandag 29 april 2013

Kultkrimi


Bericht uit Berlijn (7)

De schok dat Horst Tappert alias Oberinspektor Derrick in de oorlog fouter dan fout is geweest is in Nederland geloof ik harder aangekomen dan in Duitsland. Alleen de 'Bild Zeitung' weet er nog wel een sappig verhaal van te kruiden, de rest van de kranten bericht toch vooral zakelijk over deze onthulling van een Duitse socioloog die onderzoek deed naar een theatergezelschap waar ook Tappert vanaf 1947 deel van uitmaakte.

Dat een Nederlandse zender nu dan ook heeft besloten de herhalingen van de serie om deze reden terug te trekken is dan wel weer breed door alle pers hier opgepikt, inclusief de verklaring van omroepbaas Jan Slagter dat een acteur die zo liegt over zijn verleden natuurlijk niet langer geëerd kan worden. Dat zou een regelrechte belediging zijn voor de Opfer des Krieges. Want het gaat natuurlijk vooral om een acteur met een Duits verleden.  En het klinkt ook behoorlijk luguber en macaber: soldaat van het SS -Panzergrenadier-regiment 1 bijgenaamd "Totenkopf". Rusland, 1943. De rest kan je uittekenen.

Het oorlogsverleden van Tappert is als het ware een bijvangst van het onderzoek, maar omdat hij zo'n Duits icoon is tot ver over de grenzen natuurlijk wel meteen wereldnieuws. Het bewuste stilzwijgen van Tappert over zijn lidmaatschap van de Waffen-SS is opmerkelijk, zeker in het licht van de wetenschap dat de bedenker en schrijver van de serie nota bene in hetzelfde regiment zat, bijna een kameraad kon zijn geweest. En dit ook zijn hele leven voor de buitenwereld verborgen hield. Deelden ze dit geheim?

woensdag 11 juli 2007

Helden

Boelie is de kat van Wim T. Schippers. Wim T. Schippers is de held van Boelie. Boelie is mijn vriend. Mijn vriend is geen kat. Toen mijn vriend Boelie zijn held Wim T. Schippers voor het eerst in levende lijve tegenkwam, zei Wim T. blij verrast; wat grappig, zo heet mijn kat ook. Waarna het ijs meteen was gebroken.

Mijn absolute jeugdheld was Ischa Meijer. Elke dinsdagmiddag zat ik als student journalistiek aan de radio gekluisterd voor weer een uur Ischa. Het belangrijkste en meest leerzame college van de week.

Mijn mooiste Ischa moment was tijdens een bezoek aan een televisie studio voor de opnamen vans TV3 in 1989, een dagelijks programma waarin Ischa zijn eigen rubriekje had. Iedereen was natuurlijk danig geïmponeerd door de hele setting; de camera’s, het licht, het decor. Maar ik had alleen oog voor Ischa.